[Fan Fiction Hannibal] Red Velvet Cupcake

posted on 27 Jun 2014 16:13 by ikkesandy directory Fiction

 



Fandom : Hannibal TV series
 
Title : Red Velvet Cupcake
 
Pairing : HannibalxWill
 
Author : Ikkesandy
 
Note: ฟิคเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ Original series เลย เกิดจากการ"มโน"ล้วนๆ - -" ฟิคนี้เป็นฟิคมุ้งมิ้งและเนื้อหาไม่ได้ตรงกับ Original series แต่อย่างใด ดังนั้นถ้าไม่ชอบ กด "X" ได้เลยจ้า

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
"คุณกำลังทำอะไรหรอครับ คุณฮันนิบาล"

ที่ผมถามไม่ใช่ว่าผมจะดูไม่ออกว่าดร.ฮันนิบาลกำลังทำอะไร แต่เพื่อย้ำให้แน่ใจว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นมันเกิดขึ้นจริงๆ

"Red velvet cupcake ครับ"

หมอฮันทำคัพเค้ก...อารมณ์ไหนของหมอ(วะ)ครับ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขามักจะปรุงอาหารจำพวกเนื้อสัตว์มากกว่า ถ้าวันไหนมีแขกมาที่บ้านก็อาจจะเตรียมของหวานไว้ แต่น้อยครั้งที่จะเห็นเขาทำขนมน่ารักกุ๊งกิ๊งอย่างคัพเค้ก หรือว่าวันนี้จะเป็นวันพิเศษ?

"ไม่ได้ทำขึ้นมาเป็นพิเศษหรอก วิล ผมแค่อยากลองทำอะไรใหม่ๆบ้าง" เขาตอบผมอย่างรู้ทันทั้งที่สายตายังไม่ละจากเครื่องตีแป้ง มือหนาบรรจงเทวัตถุดิบลงชามผสมก่อนจะเหยาะสีผสมอาหารลงไป จากส่วนผสมสีเหลืองนวลก็กลายเป็นสีแดงสดตามชื่อของคัพเค้ก 

ถึงตอนนี้เขาหยิบถาดหลุมและถ้วยกระดาษจำนวนหนึ่งวางบนเคาน์เตอร์แล้วส่งสายตามาทางผม ผมจึงยักไหล่ตอบและเดินไปยังเคาน์เตอร์เคาน์เตอร์กลางห้องครัว ผมหยิบถ้วยกระดาษมาวางในหลุม จากนั้นก็ใช้ช้อนตักเนื้อแป้งที่ตีเสร็จแล้วมาหยอดลงถ้วย

"คุณตั้งใจทำให้ใครหรือเปล่า" ผมถามเขาเพราะเห็นว่าจำนวนถ้วยค่อนข้างเยอะทีเดียว

"เผื่อไว้ให้คนไข้ที่มาหาน่ะ เอาไว้ทานคู่กับชาและกาแฟ" ตอนนี้เขาหันไปอุ่นเตาอบและเตรียมของสำหรับทำครีมชีส

"ไม่แน่ว่าคนข้างๆผมอาจจะติดใจจนเผลอทานหมดก็ได้"

"ผมไม่ชอบของหวาน" ผมตัดบทสนททนาและตั้งหน้าตั้งตาหยอดแป้งต่อไป

นอกจากจะทำอาหารเก่งแล้ว เขายังชอบแกล้งผมอีกด้วย เขาเคยบอกว่าเวลาผมโมโห มันดูน่ารักในสายตาเขา

หมอบ้า...
 
เมื่อผมหยอดแป้งเสร็จ เสียงนาฬิกาที่เตาอบก็ดังพอดี พวกเรานำถาดขนมเข้าไปอบโดยใช้เวลาประมาณ 20 นาที ขนมจึงจะนุ่มฟูกำลังดี ระหว่างรอคุณหมอก็กลับมาจัดการทำครีมชีสต่อ ส่วนผมก็ได้แต่ยืนมองเนื้อครีมที่ถูกตีจนขึ้นฟูในชามผสม (อย่าหาว่าผมใจดำที่ไม่ช่วยเขานะ คุณหมอรู้ดีว่า ผมไม่ชำนาญเรื่องทำอาหาร อย่างมากผมก็ทำเอาไว้กินกันตายเท่านั้น)

ดูเหมือนว่าครีมจะได้ที่แล้ว คุณหมอจึงหยิบไม้พายพลาสติกกับที่บีบครีม 2 อันมาจากลิ้นชัก มือหนาลงมือตักครีมสีนวลบรรจุลงที่บีบครีม ในขณะเดียวกันเสียงนาฬิกาเตาอบก็ดังขึ้นอีกครั้ง ผมหยิบถุงมือกันความร้อนมาใส่ก่อนที่จะนำขนมออกมาวางบนเคาน์เตอร์ กลิ่นหอมกรุ่นๆของขนมอบสีแดงสวยทำให้กระเพราะอาหารเริ่มตื่นตัวบ้าง
 
"โอ้ หน้าตาใช้ได้เลยนี่" คุณหมอยิ้มอย่างพอใจกับผลงานตรงหน้า
 
"แล้วนี่จะแต่งหน้าเค้กเลยมั้ยครับ"

"ยัง ต้องรอให้เค้กเย็นตัวลงก่อน"

"งั้นผมช่วยล้างจานนะ"

"อื้ม เอาสิ" 

พูดจบเขาก็จัดการเก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่ ส่วนผมรวบรวมพวกจานชามมาล้างให้สะอาด เมื่อคุณหมอเก็บของเสร็จจึงมาช่วยผมล้างจาน งานทั้งหมดจึงเสร็จในเวลาไม่นานและเค้กก็เย็นตัวพอดี เขาสอนผมบีบครีมบนหน้าเค้กแล้วพวกเราก็ลงมือแต่งหน้าเค้กจนเสร็จ เค้กสีแดงสวยถูกแต่งเติมด้วยครีมชีสสีนวลและผงน้ำตาลสีแดงข้างบน ทำให้ดูน่ากินเป็นเท่าตัว

ถึงตอนนี้คุณหมอก็นำคัพเค้กมาวางในจานใบเล็ก มือหนาใช้ส้อมตักพอดีคำแล้วยื่นมาตรงหน้าผม ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัย
 
"คุณหมอไม่ทานหรอครับ"

"ผมยังไม่หิวมาก แต่ดูท่าว่าเด็กน้อยข้างหน้าผมคงหิวจนน้ำลายเต็มปากแล้ว"

"ด็อกเตอร์ ผมไม่ใช่เด็กนะ อีกอย่างมือไม้ผมยังใช้การได้อยู่"

"แล้วจะกินมั้ย"

ชิ้นเค้กถูกยื่นเข้ามาใกล้มากขึ้น ผมได้แต่ถอนหายใจแล้วอ้าปากให้คุณหมอป้อนเค้กราวกับแม่นกป้อนอาหารให้ลูก เนื้อเค้กนุ่มฟูรสหวานละมุนลิ้นเข้ากันได้ดีกับครีมชีสเปรี้ยวนิดๆ ทำให้ผมรู้สึกเพลิดเพลินกับการลิ้มรสอยู่ในปาก มือหนายังคงป้อนขนมให้คำแล้วคำเล่าจนหมดจึงค่อยเก็บจานไปล้าง ผมมองตามเขาจนกระทั่งเขาล้างจานเสร็จและหันกลับมาเจอผม

"เค้กอร่อยมั้ย"
 
"ครับ ขอบคุณสำหรับของหวาน"

"คุณคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าผมจะขอลิ้มรสมันบ้าง"

"เดี๋ยวผมหยิบจานให้ครับ"

"ไม่ ไม่ต้องใช้จาน"

ผมเลิกคิ้วกับคำพูดของเขา ปกติคุณหมอเป็นคนพิถีพิถันในการกิน ผมจึงไม่เคยเห็นเขาใช้มือหยิบอาหาร ถึงตอนนี้เขาเดินเข้ามาใกล้ผม ดวงตาของเขาจับจ้องบนใบหน้าผมจนผมรู้สึกร้อนวูบวาบ แขนของเขาทั้งสองข้างยันกับเคาน์เตอร์ป้องกันไม่ให้ผมหนี ใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบจนผมเริ่มห่วงความปลอดภัยของตัวเอง

"คะ-คุณไม่ต้องมาใกล้ผมขนาดนี้ก็ได้"

"ผมจะทานเค้กนะครับ"

"เค้กวางอยู่ตรงนั้น"

"ผมหมายถึง...เค้กในปากคุณ"

พูดจบคุณหมอก็เข้าจู่โจมริมฝีปากผมทันที มือหนาคว้าเข้าที่ท้ายทอยผม ส่วนอีกข้างล็อคแขนผมไว้เพื่อไม่ให้ขัดขืน ลิ้นร้อนสร้างความล้ำลึก ชักนำให้ผมตอบสนองความต้องการของเขา ผมพยายามส่งเสียงประท้วงพร้อมกับดันคุณหมอด้วยมือข้างเดียว แต่ผมกลับรู้สึกอ่อนแอคล้ายถูกสูบพลังไป

คุณหมอผละออกจากผมเพื่อให้ผมได้หายใจก่อนที่จะถูกทาบทามด้วยริมฝีปากหนาอีกครั้ง คราวนี้ผมหมดแรงที่จะขัดขืนแล้วปล่อยให้เป็นไปตามอารมณ์ ความต้องการภายในก่อตัวมากขึ้นแต่กลับทำให้หัวใจพองโตอย่างน่าประหลาด มือหนาที่จับแขนผมไว้เปลี่ยนมารวบเอวให้ร่างกายได้ใกล้ชิด ผมเอื้อมแขนไปกอดคนข้างหน้าเพื่อให้สัมผัสล้ำลึกยิ่งขึ้น

ดูเหมือนว่าคุณหมอยัง"กิน"ไม่อิ่ม จึงถอดถอนริมฝีปากแล้วเปลี่ยนมาขบเม้มที่ใบหู

"อ๊ะ"

ผมสะดุ้งจนเผลอส่งเสียงน่าอายออกไปเหมือนกับถูกช็อตด้วยกระแสไฟฟ้า ริมฝีปากหนาลากผ่านลำคอแล้วซุกไซ้ด้วยความหมั่นเขี้ยว ผมหดเกร็งคอด้วยความสยิวก่อนจะหลุดเสียงครางเมื่อคุณหมอเริ่มดูดเม้มจนเป็นรอยแดง ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆจนคุณหมออิ่มเอมกับ"ของหวาน"ตรงหน้า มือหนาประคองใบหน้าผมแล้วจูบอย่างแผ่วเบา 

"ขอบคุณสำหรับเค้กนะ วิล" เขายิ้มพร้อมกับดึงใบหน้าผมมาหอมแก้มเป็นการตบท้าย ผมเลือกที่จะเงียบแล้วเอื้อมมือกอดเขา เขาชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะลูบหัวผมอย่างเอ็นดู 

"ผมกดดันคุณมากไปหรือเปล่า"

"..."

"วิล"

"...รู้สึกดีเป็นบ้า"

พอรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ผมก็รีบก้มหน้างุดเพื่อไม่ให้เขาเห็นหน้าแดงๆของผม คุณหมอหัวเราะก่อนจะใช้นิ้วเชยคางให้ผมเผชิญหน้ากับเขา

"รู้ไหม ตอนนี้หน้าของคุณแดงเหมือน Red velvet cake เลย"

"เลิกแซวผมได้แล้ว"

"ช่วยไม่ได้ คุณชอบทำตัวน่ารักหนิ"
 
"ฮันนิ...อุ๊บ"

ก่อนที่ผมจะได้เถียง มือหนาก็ตะครุบที่ปากผม เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ที่ใบหูพร้อมกับพูดในสิ่งที่ทำให้ผมขนลุกชัน

"ขืนคุณทำตัวน่ารักอีก ผมจะไม่ให้คุณนอนทั้งคืนเลย วิลที่รัก"

FIN

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk: ฮว้ากกกกกกกก มุ้งมิ้งเวอร์~ ปกติจะเห็นคู่นี้มาแนวจิตๆ SM นิดๆ จริงๆเพิ่งเริ่มดู Hannibal เอง เวลาดูแต่ละครั้งต้องทำใจ เพราะเราโคตรกลัวเลือด T^T ฉากฆาตกรรมค่อนข้างดิบและเถื่อนจนสมจริง เห็นแล้วหวาดเสียว T T อยากลองเขียนแบบมุ้งมิ้ง (ป๋าเลี้ยงต้อย//โดนแฟนเกิร์ลตบถีบ) เอาเป็นว่าถ้าชอบ ก็คอมเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยนะ ^^ 

ปล.รักคนอ่าน =3= 

 

edit @ 28 Jun 2014 19:18:41 by Ikke_sandy

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมมันมุ้งมิ้งแบบนี้ หฟฟฟฟฟกหดกฟ มาวิล.มสขอกดที :ไม่

#5 By Nuyai on 2014-07-13 19:44

ทำไมมันมุ้งมิ้งแบบนี้ หฟฟฟฟฟกหดกฟ มาวิล.มสขอกดที :ไม่

#4 By Nuyai on 2014-07-13 19:44

อร๊ายยยย มุ้งมิ้งกินกันเบาๆ ><
ภาพผ้ากันเปื้อนสีชมพู ที่ลุงแมส(หมอ)เคยใส่ลอยมาเลยอ่ะ

#3 By Hmpair on 2014-06-30 00:14

อร๊ายยยย มุ้งมิ้งกินกันเบาๆ ><
ภาพผ้ากันเปื้อนสีชมพู ที่ลุงแมส(หมอ)เคยใส่ลอยมาเลยอ่ะ

#2 By Hmpair on 2014-06-30 00:14

เป็นฟิคHannibal เรื่องแรกที่อ่านแล้วหวานมากกกกกกเลยค่ะ
จะละลายไปกับคัพเค้กแล้วววววว

#1 By (171.4.251.158|171.4.251.158) on 2014-06-29 00:29

Categories